happy life
میگم عجب رسمیه ها زخم هات خوب نشدن باز زخم بخوری
میگم حکایتیه ها همیشه بخندی اما دلت خون باشه
خودشم یه مشکلیه ها صبح تا شب محبت کنی و شب بد و بیراه و کتک!
اینم بدبختیه ها درد ودل اینو اون گوش بدی و ارومشون کنی اما کسی نبینه تا نیمه شب اشک میریزی
میگم این چجور میشه که صبح با امید اینکه یه امیدی میاد بیدار میشی و شبش در اوج بی کسی و بی امیدی میمیری!
من چند چندم العان باخودم؟!
برچسب:
نویسنده: کیارش کریمی‌پور